Śledź nas na Facebooku

  • Rurka miedziana na przewody hamulcowe – materiał do produkcji miedzianych przewodów hamulcowych pojazdów osobowych, dostawczych i ciężarowych.

    Rurka stosowana do wykonania przewodów hamulcowych wytwarzana jest najczęściej metodą ciągnienia rur. Kęsy miedzi są wstępnie podgrzewane i wyciskane, a następnie ciągnione na rury o różnych średnicach i grubościach ścianek. W ciągarkach rur jako środki smarne stosowane są różne oleje i mydła, które zanieczyszczają rury. Wyroby takie są zwykle wyżarzane i odtłuszczane przed transportem, a obcinki są odolejane w piecu lub w innym procesie odtłuszczania przed zawróceniem do pieca w celu przetopienia.  Miedź na rurki jest materiałem rafinowanym. Można wyróżnić trzy typy rafinowanej miedzi:

    •          beztlenowa,
    •          tlenowa,
    •          odtleniona.

    Miedź beztlenowa nie zawiera tlenku miedzi ani żadnej pozostałości odtleniaczy. Miedź tlenowa zawiera regulowaną ilość tlenu w postaci tlenku miedzi. Natomiast miedź odtleniona nie zawiera tlenku miedzi, ale zawiera regulowane ilości odtleniaczy, z których najczęściej stosowanym jest fosfor.

    Gatunki miedzi i jej stopów określa się podając ich znak lub numer. Oznaczanie materiałów miedziowych znakiem oparto na systemie ISO 1190-1. Znak gatunku miedzi określa metodę jej wytwarzania. Zbudowany jest z symbolu Cu oraz skrótu angielskiej nazwy poszczególnych rodzajów miedzi (np. miedź odtleniona fosforem Cu-DHP – deoxidized high phosphorus copper).

    Rurka miedziana do produkcji  przewodów hamulcowych po wyżarzeniu cechuje się twardością  od 40 do 65 w skali Vickersa (HV), a jej wytrzymałość (odporność) na rozciąganie mieści się w granicach od 200 do 250 N/mm².  Według europejskiej normy stan utwardzenia rurki miedzianej na przewody hamulcowe cechuje współczynnik R200.

Końcówka przewodu hamulcowego (ang. brake line fitting) jest rodzajem śruby lub nakrętki z otworem przelotowym wzdłuż ich wysokości. Przez otwór zostaje wprowadzona rurka miedziana na przewody hamulcowe (alternatywnie stalowa lub miedziano-niklowa) i następnie spęczniana w sposób odpowiedni dla danego zastosowania. Końcówki wykonane najczęściej ze stali gatunkowej i poddawane cynkowaniu w celu zabezpieczenia ich przed korozją.

Klasyfikację końcówek przewodów hamulcowych można podzielić pod kątem parametrów technicznych i konstrukcyjnych.  W rezultacie można przyjąć podział:

  1. ze względu na rodzaj gwintu:
    • końcówki z gwintem metrycznym, np. M10x1, M10x1,25, M12x1
    • końcówki z gwintem calowym, np. 3/8”x24, 7/16”x20, 7/16”x24
    • końcówki z gwintem wewnętrznym
    • końcówki z gwintem zewnętrznym
  2. ze względu na rodzaj zakończenia przewodu hamulcowego:
    • końcówki do spęczeń standardowych typu grzybek, stosowane w większości samochodów europejskich
    • końcówki do spęczeń niestandardowych typu lejek, stosowane w samochodach azjatyckich

https://pl.wikipedia.org/wiki/Ko%C5%84c%C3%B3wka_przewodu_hamulcowego